In het kader van opnieuw beginnen, of gewoon sowieso weer eens iets nieuws in gang zetten, sprak ik afgelopen week met mijn (zich daartoe zelfbenoemde) coach af. De zin zat er in en ik kon opbouwende kritiek, maar vooral een steuntje in de rug wel gebruiken.
Onder het genot van koffie en bagels (moet wel gezellig blijven, en voorxe1l geen werk lijken) bespraken wij eerst de laatste roddels, toen het kopje "gevoelens en onzekerheden" en tot slot "knappe jongens", waarna we aan de slag konden.
Er werden 4 doelen genoteerd en per doel een aantal middelen.
Soms waren de oplossingen te makkelijk voor woorden ("gewoon doen"), bij het laatste doel echter was het middel "uitzoeken wat je xe9cht wilt"…
Ja, hoor ‘s even, als het zxf3 makkelijk ging, zat ik hier niet!
Al deze doelen komen juist voort uit een soort van diep verlangen naar zoeken waar ik naar op zoek ben.
En dat klinkt al even vaag als het voelt.
Maar goed, ik verliet het etablissement met goede moed.

Het omzetten van goede moed in daadwerkelijke acties is dan een tweede en heel zo makkelijk niet, luie uitstellende donder als ik ben.
Later deze week had ik echter een werkafspraak waarbij er echt spijkers met koppen moesten en zouden geslagen worden, dus daar kon ik al zo rustigjes aan een beetje kennismaken met het "gewoon doen".
Wat zich gister tijdens mijn werk nog eens verder ontwikkelde in het schrijven van Belangrijke Brieven. Nog even en ik ben klaar voor het bellen met Spannende Mensen (nee, niet de "knappe jongens", die andere Spannende Mensen…)!

En ook vandaag heb ik de smaak te pakken. Vroeg op, koffie gedronken, de was gedaan en opgehangen, de keukenvloer gedweild, daarna even snel wat aan mijn doelen gewerkt door het schrijven van mails en deze log, man ik heb energie voor 10!

Tijdens het schrijven van dit stukje ging ik even m’n sloffen aandoen en voor ik het wist, stond ik de badkamer alweer te schrobben! Wie weet waar dit eindigt?! I am on a go!

Dus als er volgende week ineens wereldvrede is, niet gek opkijken, ik heb u gewaarschuwd!

Omdat er weer begonnen moet worden.
Nu met iets.
Of eigenlijk, met zoveel.
Weet niet zo goed of het ligt aan het nieuwe jaar, of misschien wel aan de sleur, of aan de kleine, stomme problemen die in m’n hoofd nu zo groot lijken.
Maar het voelt alsof er nxfa iets moet beginnen.
En het is heel duidelijk dat ik het moet zijn die begint.

En nu ligt alles open.
Ik kan beginnen met het oplossen van de kleine, stomme problemen die me in de weg zitten.
Of met het veranderen van dingen om me heen, het doorbreken van de sleur.

Of bij mezelf.
Maar dat zijn grote dingen. Dat moet dan stap voor stap. Dus hier dan maar de eerste.

Het is een begin.

Ja ja, lang geleden en waar was ik nou?
Gewoon bezig.

En nu heel druk met verhuizen!
Ik heb namelijk voor het eerst een plek voor mezelf in Amsterdam weten tebemachtigen!
Dus na maanden klussen, schilderen, vloeren leggen en gedoe zal ik aanstaandezondagavond voor het eerst in mijn eigen huis slapen. Helemaal alleen.Heerlijk!

Maar goed, voor er verhuisd kan, moet er ingepakt.
Weinig tijd, dus vandaag moet het in xe9xe9n keer lukken.
Ik ben begonnen bij de zolder.
Zoals ik van Clara (interieurverzorgster bij m’n ouders thuis) heb geleerd,altijd van boven naar beneden werken.
En ik twijfel er niet aan dat dat de juiste manier gaat zijn.
Ik ben er boven bijna doorheen, maar ik moet je zeggen dat het toch wel veelvragen oproept, naast de emoties bij het zien van al die foto’s, schriften enkaarten, ik probeer me in te houden en er snel doorheen te scannen, er nietuitgebreid voor te gaan zitten en zeker niet gaan zitten genieten van al diemooie herinneringen, kom op!
Er moet verhuisd!!

Maar goed, vragen dus.
Zoals:

* Is (vloeibaar) wasmiddel voor eeuwig houdbaar?
* Is het slecht voor je karma als je je ouwe, trouweteddybeer weggooit in een vuilniszak?
* Hoe lang kun je glxfchwein bewaren?
* Wat is een goeie manier om de tv te verhuizen, als je dedoos niet meer hebt (misschien dat ik hem toch nog ergens vind, maar voor hetgeval dat)?
 

En nu wordt het hoog tijd dat ik weer verder ga, want ik hebde zolder af, geluncht, verhuisdozen opgehaald bij A. (waarvoor dank, ook voorde heerlijke koffie), maar zo is het al weer half 5!

En er moet verhuisd!

Ik werd vanochtend wakker van een enorm gekletter.
Het raam stond open en de regen viel zxf3 hard via de bladeren van de bomen de tuin in dat het me niet lukte het te negeren.
Dit werd een heerlijke, druilerige, sombere dag!
Ik draaide me nog eens om, omdat ik immers geen plannen had.
De agenda leeg en ik kon me de laatste uitslaapochtend niet meer heugen, ik nam het er eens flink van.

Toen ik op z’n uitgeslaperdst was, stapte ik m’n bed uit, de grote ochtendjas in en begon ontbijt te maken (nou nee, hier lieg ik: mijn liefje stapte mee het bed uit en maakte ons ontbijt, maar ik heb het met veel smaak opgeknibbeld).

De kachel ging aan (ja dames en heren, het is nog augustus, maar daar doen wij niet moeilijk over) en dan de plannen voor vandaag, met dit weer heb je maar een paar opties:
foto’s plakken, schilderen xe1 la Bob Ross, puzzelen, lezen en chocolademelk drinken.

Nou heb ik laatstelijk op een semi-druilerige middag al m’n vakantiefoto’s al geplakt (Yaay for me!), dus dat viel af.
Schilderen was een serieuze optie.

De diverse benodigdheden hadden we ooit, lang geleden, op een zonnige dag al aangeschaft, de chocolademelk stond al klaar, dus we konden zo aan de slag.

En op dat moment ging de zon schijnen…

Toch raar dat zo’n straal van zonnevreugd je hele humeur kan verpesten.
Als de zon schijnt, moet ik namelijk naar buiten, moet ik mijn tijd nuttig besteden en zorgen dat ik buiten allerlei vitaminen binnenkrijg en niet mijn tijd binnen verdoen met dingen als verven of puzzelen, dat kan allemaal nog als je echt niks anders meer kan.
Nxfa schijnt de zon!
Het moet nxfa gebeuren!
Vort!
Je huis uit en wees vrolijk en geniet!

En als het even kan: word bruin!

Dus de schilderijen zijn er nooit gekomen en ik zit nu met tegenzin en schuldgevoel jegens ‘t zonnetje met mijn warme chocolademelk "as the world turns" te kijken.

Te wachten op de regen.

Ik pas dus op een huis in de Jordaan.
En in dat huis woont een kleine, rooie kater.

Heeeel lief, maar door de afwezigheid van z’n baas en bazin xe9n hun 3 (!) kinderen, kun je je voorstellen dat hij een iet drukjes is.

En geef ‘m eens ongelijk.
Hij is jong, hij is rood, hij is alleen, hij heeft energie en hij verveelt zich.
Ik zeg: 1 + 4 is 5 en ik ben dan dus de pineut.

Ik zit al onder de krassen en kattenbeetafdrukjes, maar goed "hij wil spelen…" en dat gun ik hem ook wel, maar moet dat den hele tijd ten koste gaan van mijn huid?

Ik probeer deze tekst te tiepen, zonder al te veel pijn, maar ik kan je zeggen: it ain’t easy.
Meneer vindt het toetsenbord toevallig de fijnste plaats in het hele huis (behalve als ik op de wc zit, dan is dat ineens zijn favoriete plek) en zal daar dan ook breeduit overheen moeten liggen om alle toetsen goed hun werking te laten doen.
De ‘sleep’-toets is uiteraard zijn favoriet, maar ook de Power-off-button doet het goed.

Ik maak het dus maar niet te lang, maar voor ik er van tussen ga om dekking te zoeken nog dit:
ben je in de buurt van de Jordaan, heb je zin in koffie, geneer je niet en kom gezellig langs.

En als je iets in huis hebt van een touwtje of een bolletje wol waar we Vos mee kunnen afleiden tijdens het koffiedrinken… NEEM MEE!

Mijn vriend kan alles.

Dat is gewoon zo.

Naast zijn werk als beste bassist van Nederland (niet eens mxedjn woorden), is hij een tijd kok geweest en dat kan ie dus ook als de beste, maar eigenlijk is alles waar hij zijn zinnen op zet, en zijn vingers aan brand, gedoemd te slagen.

En als hij niks te doen heeft, nou dan wordt er wel wat verzonnen.

Menig kind en ouder zou jaloers worden van zijn zelfredzaamheid in situaties waar verveling op de loer ligt.

Zo deed mijn computer het al een tijd niet meer.

Niet meer aan of iets, geen boe of bah.

xc9n wij hadden vandaag de dag vrij en het warm (wat is dat ook weer voor verkeerde stijlfiguur?).

En het huis was vies.

Dus daar kwam hij op de proppen met de zomerschoonmaak.

Eerst even een potje opruimen, waarbij mijn oude dooie computer tevoorschijn kwam in een oude, stevige Albert Heijn-tas.

x93Zo, even die computer aansluiten, kijken wat er mis is, dan kan die ook eens wegx94.

Zo gezegd, zo gedaan.

Computer aangesloten, niks.

Geen boe of bah.

Ik zei het toch.

Maar hij was nog niet klaar.

x93Dan halen we hier even de schroefjes eruit (met de waanzinnig handige schroefin- en uitdraaimachine)x94.

Tong in de rechter bovenhoek van zx92n mond.

x93Zox85 en daar.x94

En daar stond ie hoor, met mijn dierbare harde schijf in zx92n handen.

x93En die doen we dan evenx85zox85 hier. Even aansluitenx85 zo, schatje: et voila!x94

En na een jaar, of langer stond ik oog in oog met mijn lang verloren gewaand materiaal!

Allerhande fotox92s van gezellige uitstapjes en warme vakanties.

Met veel gezwoeg en gezweet uitgetikte reisverslagen.

Idem liedteksten.

Alles weer in mijn bezit!

Ik was en ben hem eeuwig dankbaar.

En nu is hij weer lekker bezig.

Hij is de auto aan het opknappen.

Die mooie grote bak.

Er zit een, niet door ons gemaakte, deuk in zx92n rechter neusvleugel.

En natuurlijk weet Mijn Vriend dit heel vernuftig op te lappen met wat kranten, polyester, polyesterhars, zilverplakfolie, en zilverspuit.

(Voor het precieze recept mag gemaild worden)

En ik zit erbij en kijk ernaar.

Als volleerd steunende echtgenote zit ik in mijn stoel op de stoep in de zon een fijn boek met verhaaltjes te lezen met een kopje (door hem gezette) thee en aanschouw zijn vorderingen met opengevallen mond en een boel x93Oh, je bent xe9cht geweldigx94-jes en x93ahx94-tjes.

En bij elke oneffenheid in zijn oplapwerk, ben ik opbouwend en niet aflatend steunend.

Wat moet ik anders?

Wat kxe1n ik anders?

En zeg nou zelf: het houdt je op de straat.

En door zijn enthousiasme kan ik ook niet stilzitten.

Spreekwoordelijk dan he.

Ik kan met dit weer namelijk niks beter dan stilzitten.

Moet je ook niet willen.

Ik heb zin om te tikken.

En dat gaat, is gebleken, stilzittend het allerbest.

En zo geschiedde.

Waarvan akte.

Ik loop de slaapkamer binnen en ruik vakantie. De geur van een zomerse zwoele, lauwe avond op de camping in Frankrijk. Als je uitgeput, moe en voldaan van de tafeltennistafel komt waar je met je nieuw gemaakte vrienden de hele avond hebt gespeeld. Heerlijk. Vandaag m’n nieuwe groene in gebruik genomen. Wel nog met laarzen eronder, was niet nodig, maar mijn voeten stonden nog wat in de winterstand, die zal ik ook binnenkort maar eens gaan bijwerken, dan kunnen straks de teenslippers zelfs nog aan. Het was echt zo’n dag dat alles net vakantie was. De markt, de winkel, de mensen op straat. En als toetje: ons eigengemaakte terrasje voor de winkel van de buurvrouw. Met wijn, worst en brood. Een goeie vakantiaanse middag, al zeg ik het zelf.

Een stel Griekse toeristen die we de weg konden vertellen, maakte het ook taalgewijs nog eens compleet. Efcharisto en Jasas! Na ons, letterlijk, ongans gepimpeld te hebben, maakte mijn vriend de kok, een enorme pan heerlijke vakantie-paxeblla. En de dag duurt nog immer voort, goed zo, laat het duren!!

De zon is weer gaan schijnen deze week.De temperatuur loopt op, de jassen blijven soms zelfs al uit.Hier en daar een korte broek.Tijd voor vrolijke sandaaltjes en hippe hempies.De zonnestralen glijden prachtig over het land waar ik doorheen rij, ze schijnen door de bomen, glinsteren op het water.Het regent deze week rouwkaarten op mijn deurmat.En dat slaat nou toch wel even alles

Vandaag leek een gewone doordeweekse zondag te worden.Ik had een gewone doordeweekse werkweek achter de rug: de kinderen in het ganse land de ins en outs van het klonen bijgebracht op een theatrale wijze (voor foto’s ter illustratie: HIER KLIKKEN!) en nu was het tijd om mijn rust te pakken.Een rustige zaterdag en een rustige zondag.Maar niets bleek minder waar!Want zaterdag ontsproot zich tijdens een gezellig kopje koffie in het cafxe9 met vriend en diens zus een plan.Zus verhaalde over haar tijd in Singapore en de beruchte Fullerton Champagne Brunches.En wij droomden met haar mee…Lekker in de zon, want Singapore is xe1ltijd warm en zonnig. Op het buitenterras van het schitterende Fullerton hotel, aan het water.Genieten van de bubbels en sushi.Wij zagen ons al zitten…Dit moest te realiseren zijn. Althans, niet het Fullerton, maar Amsterdam kan met een beetje zon minstens zo koninklijk voorkomen.Dus gingen we aan de slag (en hiermee doel ik dan voornamelijk op Vriend, die immers kok was in een vorig leven).Inkopen werden gedaan op de markt, verse vissen, verse noten, verse aardbeien.Rijst en de hele sushi-rataplan.En vanochtend was het dan zo ver.Tijd voor some sushi-rollin’!Stukje tonijn op de grill.Kip gekookt voor de sandwiches.Ik legde mij toe op het draaien van wasabi-knikkers: een belangwekkende en gevaarlijke taak (NOOIT met de vingers in de ogen, wanneer men wasabi-knikkers rollende is!).Time to get the show on the road!Dus om 2 uur stonden wij met een dikke boodschappentas en vier schalen voor de deur van Zus’ huis.Het feest kon beginnen.De tafel werd gedekt, de glazen gevuld en bottoms up!Het was een champagne-lunch waar je U van zegt: Man, wat een decadente verwennerij!Na een uurtje of twee besloten we met onze buiken klotsend vol van de champagne en vis een wandeling langs de Amstel te maken.Een goed plan, bleek.De zon scheen ons tegemoet.En zo werd de rustdag een Zondag om nooit te vergeten.Maar vaak te herhalen!

Raar hoor.Ik zit zo net even een beetje terug te lezen (ben zelf ook al maaaaaaanden niet meer op mijn eigen site geweest (shame on me!)) en ik dacht, ik moet ook gewoon weer eens beginnen.Alle begin is moeilijk (schreef ik ook toen ik echt begon, en kijk eens hoe gezellig het toen werd), maar van doorbijten heeft nog nooit iemand griep gekregen, dus hupsakee en de tik erin!Vanaf februari ben ik aan het spelen. Toneelspelen, that is.Overdag.Op middelbare scholen.En dat is vermoeiend.Leuk ook, lekker spelen! Maar het vroege opstaan (6 uur in de ochtend is geen uitzondering), reizen, decor opbouwen, twee keer spelen, decor afbreken en terugreizen is vermoeiend.En daarom zit ik ‘s avonds lekker te niksen.Want dan mag dat. Als je hard hebt gewerkt, mag je ‘s avonds lekker niksen.Af en toe smokkel ik stiekem wel eens en ga ik ‘s avonds uit drinken en gezellig doen, maar vanavond is het niksen wat te klok slaat.Onder niksen vallen: tv kijken, eten, internetten en het onvermijdelijke vervelen.Ik hou niet van vervelen.En toch overkomt het me vaak zat.Dat komt dan vooral doordat er niks op tv is, ik al mijn mail uitentreuren heb gecheckt en ik al mijn ‘vaste sites’ al ben afgesurfd.Dan maar weer nog eens een spelletje.Maar de puzzelsite vernieuwd naar mijn smaak de puzzels te weinig.En om nou voor de 15e keer de prijspuzzel van de Libelle-site op te lossen en in te sturen in de hoop een echte pluchen rode kat te winnen…Dus ik heb de elektrieke deken maar vast aangedaan, kan ik straks lekker in m’n voorverwarmde bedje gaan liggen, met mijn laatste ongelezen Asterix…