Ik werd vanochtend wakker van een enorm gekletter.
Het raam stond open en de regen viel zxf3 hard via de bladeren van de bomen de tuin in dat het me niet lukte het te negeren.
Dit werd een heerlijke, druilerige, sombere dag!
Ik draaide me nog eens om, omdat ik immers geen plannen had.
De agenda leeg en ik kon me de laatste uitslaapochtend niet meer heugen, ik nam het er eens flink van.

Toen ik op z’n uitgeslaperdst was, stapte ik m’n bed uit, de grote ochtendjas in en begon ontbijt te maken (nou nee, hier lieg ik: mijn liefje stapte mee het bed uit en maakte ons ontbijt, maar ik heb het met veel smaak opgeknibbeld).

De kachel ging aan (ja dames en heren, het is nog augustus, maar daar doen wij niet moeilijk over) en dan de plannen voor vandaag, met dit weer heb je maar een paar opties:
foto’s plakken, schilderen xe1 la Bob Ross, puzzelen, lezen en chocolademelk drinken.

Nou heb ik laatstelijk op een semi-druilerige middag al m’n vakantiefoto’s al geplakt (Yaay for me!), dus dat viel af.
Schilderen was een serieuze optie.

De diverse benodigdheden hadden we ooit, lang geleden, op een zonnige dag al aangeschaft, de chocolademelk stond al klaar, dus we konden zo aan de slag.

En op dat moment ging de zon schijnen…

Toch raar dat zo’n straal van zonnevreugd je hele humeur kan verpesten.
Als de zon schijnt, moet ik namelijk naar buiten, moet ik mijn tijd nuttig besteden en zorgen dat ik buiten allerlei vitaminen binnenkrijg en niet mijn tijd binnen verdoen met dingen als verven of puzzelen, dat kan allemaal nog als je echt niks anders meer kan.
Nxfa schijnt de zon!
Het moet nxfa gebeuren!
Vort!
Je huis uit en wees vrolijk en geniet!

En als het even kan: word bruin!

Dus de schilderijen zijn er nooit gekomen en ik zit nu met tegenzin en schuldgevoel jegens ‘t zonnetje met mijn warme chocolademelk "as the world turns" te kijken.

Te wachten op de regen.